حفظِ سلامتِ روان، در عصرِ فاصله‌های اجتماعی ‏

شیوع ویروس کرونا، سلامتِ عمومی و نظام‌های بهداشتیِ دنیا را با چنان چالشی روبه‌رو کرده است که حتی سلامتِ روحی و روانیِ مردم را هم تهدید می‌کند. فاصله‌گذاریِ اجتماعی و رشدِ شدیدِ تعدادِ مبتلایان به کووید- 19، مردمِ جهان را با عواملِ استرس‌آورِ جدیدی مواجه کرده و این مسئله نگرانی‌ها دربارۀ حفظِ سلامتِ روانی را بیشتر کرده است.

برای شناختِ بهترِ این چالش‌های جدید و روش‌های سازگارشدن با روال‌های تازۀ زندگی، محیط‌زیست، و روابطِ انسانی در دوران همه‌گیریِ کرونا، پای صحبتِ پرفسور دانی فالین می‌نشینیم؛ او رئیسِ دپارتمانِ بهداشتِ روان در دانشکدۀ بهداشت عمومیِ بلومبرگ (در دانشگاهِ جان هاپکینز) است. متنِ پیش‌رو، پرسش و پاسخی با پرفسور فالین دربارۀ چالش‌های روانی و عاطفیِ عصرِ فاصله‌های اجتماعی است.

طی هفته‌های گذشته، تلاش‌هایی ‌ـــ‌ مثل قرنطینۀ شخصی و تعطیلیِ اماکنِ عمومی ‌ـــ‌ برای منعِ گسترش کووید- 19 انجام شد که تجاربِ میان‌فردی و اجتماعیِ ما را شدیدا تغییر داده است. این چه تاثیری بر سلامتِ ذهن و روانِ ما دارد؟

جنبه‌های مختلفی وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد. اول، آثاری‌ست که قرنطینه‌ها و فاصله‌گذاریِ اجتماعی بر سلامتِ روانِ افراد می‌تواند بگذارد. شواهدِ متعدد نشان می‌دهد که انزوای اجتماعی می‌تواند بیماری‌های روحی و روانی مثل افسردگی و اضطراب را تشدید کند. دوم این‌که همزمان با رخنمونِ این مسائل، ما آماجِ اخبارِ ناگوار دربارۀ همه‌گیریِ کرونا هستیم. موجِ اضطرابِ ناشی از این همه‌گیری، به‌اضافۀ پیامدهای انزوای اجتماعی، ترکیبِ نامطلوبی است. ما محققانِ حوزۀ بهداشتِ روان، در این شرایط بیشتر نگرانِ افزایشِ خطرِ ابتلا به اضطراب و افسردگی در مردم هستیم.

برای مردمی که این شرایطِ ناشناخته را تجربه می‌کنند، چه توصیه‌ای دارید؟

مهم است که دربارۀ عواطفِ ناخوشایند حرف بزنیم و به وجودشان آگاه باشیم. درعین‌حال باید این را بدانیم که در مواجهه با این شرایطِ اضطراب‌آور، بروزِ چنین عواطفی یک واکنشِ کاملا انسانی و عادی است. البته بعضی‌ها حتما باید دنبالِ مشاورۀ روانیِ تخصصی باشند، خصوصا کسانی که ازقبل هم مشکلاتِ روحی و روانی داشته‌اند، مثلا کسانی که قبل از شیوعِ کرونا به اختلالِ مصرفِ مواد، افسردگی، و اضطراب دچار بوده‌اند. امروز بسیاری از درمان‌گران، خدماتِ تلفنی یا از راهِ دور ارائه می‌کنند تا مردم مجبور نباشند برای دریافتِ مشاورۀ روانی از خانه خارج شوند. برای آن‌هایی که تلفنِ هوشمند و اینترنت دارند، اپلیکیشن‌ها و وبسایت‌های بسیار مفیدی وجود دارد.

در این دورۀ طولانیِ فاصله‌گیریِ اجتماعی، مردم چه‌طور می‌توانند روحیۀ خود را حفظ کنند؟

یکی از استراتژی‌های مهم این است که حواس‌مان به میزانِ دریافتِ اطلاعات و گوش‌دادن به رسانه‌ها باشد. هرچه‌قدر برای خواندن و شنیدنِ اخبارِ این همه‌گیری، وقتِ بیشتری صرف کنید، بیشتر احتمال دارد که دچار اضطراب و نگرانی شوید. خصوصا در خانه که شبانه‌روز به اخبار دسترسی دارید، این مشکلْ برجسته‌تر می‌شود.

یک استراتژیِ مفیدِ دیگر این است که ضمنِ حفظ فاصلۀ اجتماعی، دنبال روش‌هایی برای ارتباطِ اجتماعی و مشارکتِ حرفه‌ای باشید. مثلا اگر به اینترنت دسترسی دارید، با استفاده از اپلیکیشن‌ها و نرم‌افزارهایی که علاوه‌بر تماس صوتی، امکانِ تماسِ تصویری را هم فراهم می‌کنند، می‌توانید ارتباطِ اجتماعی با افراد خانواده و دوستان و همکاران را حفظ کنید و حسِ تعلق‌تان را از دست ندهید.

ضمنا باید سعی کنیم تا جای ممکنْ یک برنامۀ روزانه برای خودمان داشته باشیم. در حالت عادی، معمولا ترکِ خانه برای رفتن به سرِ کار یا دانشگاه، نوعی حسِ راحتی و نظم را در ما ایجاد می‌کند؛ در شرایطِ بلاتکلیفی مثل حالا هم، داشتنِ یک برنامۀ روزانۀ خانگی مفید خواهد بود. رسیدن به یک وضعیتِ عادیِ جدید و حفظ آن، می‌تواند حسِ بلاتکلیفیِ موجود در شرایطِ غیرعادی را کمتر کند.

خیلی از ماها حالا به‌طور غیرمنتظره‌ای زمانِ زیادی را در خانه و درکنارِ همسران و هم‌اتاقی‌ها و اعضای خانواده سپری می‌کنیم. باتوجه به استرسِ موجود در بیرون از خانه، برای حفظِ روابط‌مان در داخلِ خانه و احتمالا برای نزدیکیِ بیشتر طیِ این بحران، چه کاری از دست ما برمی‌آید؟

در درجۀ اول پاسخ من بیشتر جنبۀ انسانی دارد تا روان‌شناختی: سعی کنید حتما باهم مهربان و بخشنده باشید. امروز همۀ ما در بلاتکلیفی و اضطرابِ شدیدی قرار گرفته‌ایم. شکیبایی و بردباری درقبالِ طرفِ مقابل بسیار حیاتی‌ست. الان همۀ ما مستعدِ ترس و اضطراب و افسردگی هستیم. این اشکالی ندارد چون پاسخِ عادی و طبیعیِ انسان به این‌گونه شرایط است، و راه‌های زیادی برای گذار از این شرایط وجود دارد. آن‌هایی که ازقبلْ مشکلاتِ روحی و روانی داشته‌اند، شرایط فعلیْ احتمالا مشکل‌شان را تشدید خواهد کرد، و ما باید توجهِ ویژه‌ای معطوفِ آن‌ها کنیم تا آن‌ها هم سالم بمانند. حفظِ سلامت و رفاهِ روانی در چنین شرایطِ غیرقابلِ پیش‌بینی و مُبهمی، نیازمندِ زمان و توجه است اما این توجه، برای رفاهِ و بهزیستیِ ما امری حیاتی‌ست.

توصیه می‌کنم دنبالِ فرصت‌هایی باشید که در زندگیِ عادیِ روزمرۀ خودتان، امکانِ بهره‌برداری از آن‌ها را نداشتید. من در خانوادۀ خودم، با شوهرم و دو پسرم هر شب بعد از شام یک بازیِ خانگی می‌کنیم ‌ـــ‌ درحالی‌که در زندگیِ بدونِ فاصله‌گذاریِ اجتماعیِ خودمان معمولا از این کارها نمی‌کنیم. این نوع فعالیت‌ها مثِل یک روزنۀ امید عمل می‌کند و برای هر کسی و هر وضعیتی متفاوت است. آن‌هایی که تنها زندگی می‌کنند، ممکن است بیش از گذشته به ابزارهای ارتباطی و مجازی مثل رسانه‌های اجتماعی نیازمند باشند؛ ولی برای بعضی‌ها ممکن است این به معنای کاهشِ استفاده از رسانه‌های اجتماعی و معاشرتِ بیشتر با اهالیِ خانه یا تماسِ فردیِ بیشتر با اعضای خانواده و دوستان باشد. کاری که همۀ ما می‌توانیم انجام دهیم این است که در این شرایطِ غیرعادی، دنبال فرصت‌های امیدبخش برای خودمان باشیم.

________________________

منبع: دانشگاه جان هاپکینز

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

موارد تازه ابتلا

279

بهبودیافته‌ها

202

فوتی‌ها

38

جمع مبتلایان

12,721

آمارها و نمودارها

اخبار و تحولات

توصیه‌های صحی

همکاری با ما

درباره ما

تماس با ما

سیاست و اصول ما

ژورنالیسم آماری و تحلیل داده‌ها

برای رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران

Developed and maintained by Nebesht Media